Maandag 16 november, 17u30

Maandag 16 november, het is half zes, ik ben onderweg naar mijn consultatie bij de gynaecoloog - niet vermoedend dat dit de laatste zal zijn voor de bevalling. Ik heb net mijn laatste werkdag erop zitten, of toch bijna. Ik moet alleen nog enkele klanten informeren van mijn zwangerschapsverlof en mijn out of office opzetten, maar door een voortdurend blokkerende computer, was dat nog niet gelukt.

Ik ben alvast te voet op weg want Mark zit nog in de file en niet in Kopenhagen zoals eerst gepland. Om stipt 18u mag ik binnen bij de dokter. Alles is goed met de baby, hij is al 3 kg, zit nog steeds met zijn hoofdje naar beneden, hij is eigenlijk al helemaal af om geboren te worden. De dokter controleert ook mijn bloeddruk, gewicht en urinestaaltje en met dat laatste was ze toch niet helemaal tevreden. Er zit eiwit in. Eiwit in de urine kan wijzen op zwangerschapspre-eclampsie (ook wel zwangerschapsvergiftiging genoemd). Ik heb geen last van de andere symptomen zoals hoge bloeddruk of hoofdpijn, maar de dokter wil toch liever het zekere voor het onzekere nemen. Ik moet bloed laten trekken en een nieuw urinestaal afgeven en dan belt ze terug om te laten weten of de bevalling eventueel de volgende dag al wordt ingeleid. Dat is even slikken, we hadden niet verwacht dat het opeens zo snel kon gaan.

Om 21 uur hebben we dan de dokter aan de telefoon, het verdict is gevallen, dinsdag 17 november om 7u 's ochtends afspraak in het ziekenhuis. Nog gauw de laatste voorbereidingen treffen: de adressenlijst voor de geboortekaartjes doorsturen naar de drukker, de laatste dingen in mijn koffer stoppen, nog een allerlaatste foto van mijn buik en dan een onrustige nacht...

Glucosetest - deel II

Woensdagochtend om 8u stond ik al voor de deur van het ziekenhuis, voor de nieuwe glucosetest, zonder ontbijt deze keer, gewapend met vier humo's en laptop om de rest van de voormiddag al wachtend door te komen. Rond half negen werd de eerste keer bloed getrokken en vlak daarna moest ik twee flesjes van dat zoete drankje drinken. Dan een uur wachten. Hoewel het ziekenhuis vlakbij is, op een dikke vijf minuten van bij ons, besloot ik toch maar daar te blijven. Ik moest er immers ook voor zorgen dat ik zo weinig mogelijk inspanning deed om de resultaten van de test niet te beïnvloeden. Dan maar een beetje werken, de tijd vloog voorbij en het werk ging enorm goed vooruit, ik werd deze keer eens niet afgeleid door voortdurend binnenkomende mailtjes want er was geen draadloos internet in't ziekenhuis.
Om half tien dan de tweede keer bloed laten trekken, opnieuw een uur wachten en weer hetzelfde scenario om half elf en om half twaalf. Pas op donderdagochtend kon ik de dokter bereiken voor de resultaten. De uitslag bleek gelukkig normaal, toch mag ik geen snoep en koekjes meer eten, maar dat vind ik eigenlijk niet zo erg. Mijn armen zien er nu een beetje uit zoals die van een drugsverslaafde, gelukkig is het niet meer zo warm als enkele weken geleden en kan ik lange mouwen aandoen!

Glucosetest

Zondag was het groot familiefeest bij ons, twee 80-jarigen en één 70-jarige werden gevierd met een barbeque en een enorm dessertenbuffet. Ik weet niet of die overdosis aan dessertjes er iets mee te maken heeft, maar toen ik gisteren de bij zwangere vrouwen en moeders alom bekende glucosetest moest ondergaan, bleek dat mijn suiker te hoog was.

De glucosetest dient om zwangerschapsdiabetes op te sporen. Er wordt dan eerst bloed getrokken, dan moet je een soort van ultrazoete AA-drink drinken en na een uur wachten wordt er opnieuw bloed getrokken. Ik moet nu nog eens teruggaan voor een uitgebreide suikertest. Morgenvroeg zonder ontbijt naar het ziekenhuis en dan wordt de glucosetest drie keer achter elkaar gedaan. Hopelijk blijkt het vals alarm te zijn en kom ik met goed nieuws naar huis!

Misschien was dit wel mijn laatste dessertje voor de komende drie maanden...

PS: de opmerkzame lezer heeft zeker ook mijn auto herkend op de achtergrond ;-)

Nieuwe foto's

Daarstraks waren we terug bij de gynaecoloog, deze keer was ik gelukkig niet te veel bijgekomen - speciaal weinig gegeten vanmiddag en lichte kleren en schoenen aangedaan voor op de weegschaal (hihi). Met de baby was ook alles in orde, hij is nu bijna 800 gram en hij was weeral aan't spelen: met zijn kleine handjes had hij zijn voetjes vast. Daar hebben we helaas geen foto van, maar deze keer hebben we wel heel duidelijk gevraagd waar dat piemeltje nu precies zat (klik op de foto om te vergroten en zie rood pijltje):

En het gezichtje:

100% een jongetje

Deze keer was er volgens de dokter geen twijfel meer mogelijk, het is zeker een jongetje. Op onderstaande echo geeft hij zich volledig bloot. Wie vindt het piemeltje?


Zijn rugje:

En hiervan weet ik eigenlijk niet meer precies wat het is:

Ondertussen is hij 20 centimeter groot en weegt hij ongeveer 370 gram.

Week 12

Wat gebeurt er in week 12? (volgens 9Maand.com)

"Je baby is zijn spieren al volop aan't trainen, hij beweegt veel en trekt rare gezichten."

Dat hebben we inderdaad gezien bij de tweede echo. De baby zat geen moment stil, hij bewoog met zijn beentjes, armpjes, hoofdje en ook met zijn handje en vingertjes alsof hij eens op zijn mama en papa wou wuiven. Of hij ook gekke bekken kon trekken hebben we nog niet kunnen zien, maar we zagen wel al een piepklein neusje!

De dokter had ook eens tussen de beentjes gekeken, maar het was toch nog te vroeg om met zekerheid iets over het geslacht te kunnen zeggen. Daarvoor is het wachten tot 15 juni, spannend!

De eerste echo

Week negen, we weten ondertussen al drie weken dat we een kindje verwachten, maar buiten een positieve test, wijst eigenlijk verder niets er op dat ik zwanger ben. Ik heb geen last van ochtendmisselijkheid, ik ben nog niet al brakend naar de wc moeten rennen. Ik mag niet klagen, maar het maakt de zwangerschap wel een beetje onwerkelijk. Bovendien heb ik ook nog een droom - eerder een nachtmerrie - gehad, waarin ik bij de gynaecoloog ben. Bij het maken van de echo zegt de dokter dat hij helemaal geen baby in mijn buik kan zien en dat ik dus niet zwanger ben.

De dag dat we eindelijk echt naar de gynaecoloog mochten, was ik dan ook - licht uitgedrukt - een beetje gespannen. En toen eindelijk dat kleine mensje op het scherm verscheen, kon ik mijn tranen niet meer bedwingen. Een klein hoofdje, lijfje en armpje konden we al zien. Nog maar drie centimeter groot, maar al volop aan't bewegen, aan't leven. Ongelofelijk.