Nieuwe foto's

Daarstraks waren we terug bij de gynaecoloog, deze keer was ik gelukkig niet te veel bijgekomen - speciaal weinig gegeten vanmiddag en lichte kleren en schoenen aangedaan voor op de weegschaal (hihi). Met de baby was ook alles in orde, hij is nu bijna 800 gram en hij was weeral aan't spelen: met zijn kleine handjes had hij zijn voetjes vast. Daar hebben we helaas geen foto van, maar deze keer hebben we wel heel duidelijk gevraagd waar dat piemeltje nu precies zat (klik op de foto om te vergroten en zie rood pijltje):

En het gezichtje:

100% een jongetje

Deze keer was er volgens de dokter geen twijfel meer mogelijk, het is zeker een jongetje. Op onderstaande echo geeft hij zich volledig bloot. Wie vindt het piemeltje?


Zijn rugje:

En hiervan weet ik eigenlijk niet meer precies wat het is:

Ondertussen is hij 20 centimeter groot en weegt hij ongeveer 370 gram.

En het wordt ...

een jongetje - un ragazzo - un garçon - a boy - un chico

... met 80% zekerheid althans. Onze baby was namelijk een beetje preuts en had het er niet zo op begrepen dat de dokter tussen zijn beentjes zou kijken. Ze was toch bijna zeker dat er daar "iets extra" te zien was. Volgende keer geeft hij zijn geheim misschien helemaal prijs!

Een keertje wuiven op mama en papa was wel geen enkel probleem:

Week 12

Wat gebeurt er in week 12? (volgens 9Maand.com)

"Je baby is zijn spieren al volop aan't trainen, hij beweegt veel en trekt rare gezichten."

Dat hebben we inderdaad gezien bij de tweede echo. De baby zat geen moment stil, hij bewoog met zijn beentjes, armpjes, hoofdje en ook met zijn handje en vingertjes alsof hij eens op zijn mama en papa wou wuiven. Of hij ook gekke bekken kon trekken hebben we nog niet kunnen zien, maar we zagen wel al een piepklein neusje!

De dokter had ook eens tussen de beentjes gekeken, maar het was toch nog te vroeg om met zekerheid iets over het geslacht te kunnen zeggen. Daarvoor is het wachten tot 15 juni, spannend!

De eerste echo

Week negen, we weten ondertussen al drie weken dat we een kindje verwachten, maar buiten een positieve test, wijst eigenlijk verder niets er op dat ik zwanger ben. Ik heb geen last van ochtendmisselijkheid, ik ben nog niet al brakend naar de wc moeten rennen. Ik mag niet klagen, maar het maakt de zwangerschap wel een beetje onwerkelijk. Bovendien heb ik ook nog een droom - eerder een nachtmerrie - gehad, waarin ik bij de gynaecoloog ben. Bij het maken van de echo zegt de dokter dat hij helemaal geen baby in mijn buik kan zien en dat ik dus niet zwanger ben.

De dag dat we eindelijk echt naar de gynaecoloog mochten, was ik dan ook - licht uitgedrukt - een beetje gespannen. En toen eindelijk dat kleine mensje op het scherm verscheen, kon ik mijn tranen niet meer bedwingen. Een klein hoofdje, lijfje en armpje konden we al zien. Nog maar drie centimeter groot, maar al volop aan't bewegen, aan't leven. Ongelofelijk.