Showing posts with label familie. Show all posts
Showing posts with label familie. Show all posts
Tuesday, July 12, 2016
Friday, January 1, 2016
Monday, July 27, 2015
Saturday, May 16, 2015
Scrabble
Ik was op de valreep verloren omdat ik de "y" nergens meer kon gebruiken, maar ik ben voorbereid voor de volgende keer: woordenmeteeny.nl
Friday, December 26, 2014
Friday, April 12, 2013
Bompa Jef
Toen Jef geboren werd, was bompa zo fier, een nieuwe generatie die werd ingezet met zijn naam. Nu moet onze kleine Jef het definitief overnemen want bompa is er niet meer; net geen 82 jaar is hij geworden.
"Wij hielden je hand vast,
tot het einde kwam en een
andere hand het van ons overnam"
We zullen je missen, bompa, maar we zullen je nooit vergeten.
Pasen 2013 - Bompa en Otis - Pasen 2012 - Bompa en bomma met Jef en Louis - Bompa met de andere (over-)grootouders
Monday, April 1, 2013
Paasfeest
Cheesecake
Ingrediënten
Bodem
- 300 gram speculaaskoekjes
- 150 gram gesmolten boter
Vulling
600 gram mascarpone
250 gram volle platte kaas
100 gram kristalsuiker
50 gram maïzena
1 zakje vanillesuiker
3 eieren
100 ml room
200 gram witte chocolade
75 gram diepvriesbosbessen (ontdooid en uitgelekt)
Bereiding
- Verwarm de oven voor op 175°C
- Maal de speculaasjes fijn en meng met de gesmolten boter
- Druk het koekjesmengsel uit over de bodem van een springvorm
- Zet 10 minuten in de oven en laat afkoelen
- Klop de eigelen met 25 gram van de suiker
- Klop het eiwit en de room apart stijf
- Meng de mascarpone met de platte kaas, de rest van de suiker, de maïzena en de vanillesuiker
- Roer de opgeklopte eigelen, het eiwit en de room eronder
- Smelt de chocolade au bain marie en roer onder de kaasvulling
- Schenk de vulling over de taartbodem en strooi de bessen erover
- Bak de taart 40 minuten in de oven, schakel de oven uit en laat nog 30 minuten staan
Gebaseerd op "New yorkse bosbessencheesecake" uit "A piece of cake" van Leila Lindholm.
Saturday, October 27, 2012
Otis & Louis
Hier zie, mijn neefje...
Die heeft ook zo van die bolle wangskes...
En een mondje...
Zou hij ook al tanden hebben?
Zou er iemand kijken?
Oei, ze hebben het gezien, da mocht niet zeker?
En hier zie je wat Otis er van denkt...
Die heeft ook zo van die bolle wangskes...
En een mondje...
Zou hij ook al tanden hebben?
Zou er iemand kijken?
Oei, ze hebben het gezien, da mocht niet zeker?
En hier zie je wat Otis er van denkt...
Sunday, June 24, 2012
Kermis
Opa was er alweer een jaar naar uit aan't kijken: met Jef eendjes vissen en op de draaimolen gaan op de kermis. Helaas is het weer er vandaag niet naar om buiten te komen. Gelukkig hebben we gisteren al het vuurwerk kunnen zien en is er vandaag nog de (groot)vaderdagbrunch met op het menu:
Gerookte zalm met honing-mosterddressing
Bruschetta met tomaat en mozzarella
Bruschetta met ricotta, perzik en italiaanse ham
Eitjes met spek
Saturday, June 2, 2012
Out of the office
Ik ben net terug van een hele week weg, eerst met vriendinnen naar Sevilla en daarna nog voor het werk naar Lissabon. Gelukkig werd ik op regelmatige basis op de hoogte gehouden over de activiteiten van Jef & Louis.
Op wandel met oma:
Picknicken met papa:
Sunday, May 20, 2012
Saturday, May 19, 2012
Friday, May 18, 2012
Wednesday, May 16, 2012
Saturday, April 14, 2012
Tuesday, April 10, 2012
Monday, March 26, 2012
Jef-dag bij peter en tante Nancy
Zaterdag was het Jef-dag bij peter en tante Nancy. Ze zijn naar de speeltuin geweest in Bokrijk, hebben met de playmobil gespeeld en zijn naar de ijsblokkie gaan kijken. Hij heeft zich rot geamuseerd, getuige daarvan de foto's hieronder. Gisteren was hij nog zo moe dat hij al om 10u30 gevraagd had om terug te gaan slapen. Gelukkig hadden wij een nieuwe buggy gekocht voor onze toeristische wandeling door Mechelen met mijn ex-erasmus-huisgenoten waarin hij nog wat kon dutten, maar daarover morgen meer foto's.
Onderweg naar de speeltuin
Met peter in het klimrek
Op de glijbaan
Playmobil spelen
Tijdens de wedstrijd - "peter roept"
Op het ijs
Friday, December 16, 2011
Sinterklaas vs. Kerstman
Zondag werden de laatste Sinterklaascadeautjes uitgepakt bij peter en tante Nancy.
Nu moet Sinterklaas plaats maken voor de kerstman, maar dat zie ik nog niet zo gauw gebeuren want elke dag wordt hier nog minstens een paar keer van de stoomboot gezongen.
Wednesday, December 14, 2011
De wolf en de zeven geitjes
Tant Marleen vertelt over de wolf en de zeven geitjes:
Sindsdien wordt dat verhaal hier bijna dagelijks verteld en het blijft elke keer even spannend! Voor wie niet alle details meer kent:
Er was eens een oude geit die zeven jonge geitjes had en zij had ze lief zoals een moeder haar kinderen liefheeft. Op een dag wilde zij het bos ingaan om voedsel te halen: zij riep ze alle zeven bij elkaar en zei: "Lieve kinderen, ik ga naar het bos, wees op je hoede voor de wolf; als hij binnen komt, dan eet hij jullie allen met huid en haar op. De booswicht vermomt zich vaak, maar aan zijn rauwe stem en zijn zwarte poten kunnen jullie hem meteen herkennen." De geitjes zeiden: "Lieve moeder, wij zullen goed oppassen, u kunt rustig weggaan."
Toen mekkerde de oude geit en ging met een gerust hart op pad. Het duurde niet lang of er klopte iemand aan de voordeur die riep: "Doe open, lieve kinderen, ik ben het, moeder, ik heb voor jullie allemaal iets meegebracht." Maar de geitjes hoorden aan de rauwe stem dat het de wolf was. "Wij doen niet open," riepen zij, "jij bent onze moeder niet, die heeft een zachte liefelijke stem, maar jouw stem is rauw; jij bent de wolf!" Daarop ging de wolf naar een marskramer en kocht een groot stuk krijt; dat at hij op en daardoor werd zijn stem zacht. Toen kwam hij terug, klopte aan de voordeur en riep: "Doe open, lieve kinderen, ik ben het, moeder, ik heb voor jullie allemaal iets meegebracht." Maar de wolf had zijn zwarte poot op de vensterbank gelegd; dat zagen de kinderen en zij riepen: "Wij doen niet open, onze moeder heeft geen zwarte poot zoals jij; jij bent de wolf." Toen liep de wolf naar een bakker en zei: "Ik heb mijn poot gestoten, smeer er eens wat deeg op." En toen de bakker zijn poot met deeg had bestreken liep hij naar de molenaar en zei: "Strooi wat wit meel op mijn poot." De molenaar dacht: De wolf wil iemand bedriegen, en hij weigerde, maar de wolf zei: "Als je het niet doet. dan verslind ik je." Daarop werd de molenaar bang en maakte de poot wit. Ja, zo zijn de mensen.
Nu stapte de booswicht voor de derde maal op de voordeur af, klopte aan en zei: "Doe open, kinders, jullie lief moedertje is thuis gekomen en heeft voor jullie allemaal iets meegebracht uit het bos." De geitjes riepen: "Laat ons eerst je poot zien zodat wij zeker weten dat jij ons lief moedertje bent." Daarop legde hij zijn poot op de vensterbank en toen zij zagen dat die wit was, geloofden zij dat alles wat hij zei waar was en deden de deur open.
Maar wie kwam daar binnen: de wolf! Zij schrokken en wilden zich verstoppen. Het ene geitje sprong onder de tafel, het tweede in het bed, het derde in de kachel, het vierde de keuken in, het vijfde in de kast, het zesde onder de waskom en het zevende in de kast van de hangklok. Maar de wolf vond ze allemaal en slokte zonder complimenten het ene na het andere door zijn keelgat. Alleen het jongste, dat in de kast van de klok zat, dat vond hij niet. Toen de wolf zijn honger had gestild, maakte hij dat hij weg kwam, ging buiten in de groene wei onder een boom liggen en viel in slaap.
Niet lang daarna kwam de oude geit weer terug uit het bos. Ach, wat zij daar te zien kreeg! De voordeur stond wagenwijd open; tafel, stoelen en banken waren omvergegooid, de waskom lag in scherven, dekens en kussens waren uit het bed gerukt.
Zij zocht haar kinderen maar zij waren nergens te vinden. Zij riep ze bij hun naam, het ene na het andere, maar niemand antwoordde. Eindelijk, toen zij aan het jongste toe was, riep een zacht stemmetje: "Lieve moeder, ik zit in de kast van de klok." Zij haalde hem eruit en hij vertelde haar dat de wolf was gekomen en de anderen allemaal had opgegeten. Je kunt je wel voorstellen hoe zij om haar arme kinderen heeft gehuild.
Eindelijk liep zij in haar verdriet naar buiten en het jongste geitje liep met haar mee. Toen zij op de weide kwam lag de wolf daar onder een boom en snurkte dat de takken ervan trilden. Zij bekeek hem van alle kanten en zag dat er in zijn opgezette buik iets bewoog en spartelde. O mijn God, dacht zij, zouden mijn arme kinderen, die hij als avondeten heeft opgeslokt, nog in leven zijn?
Het geitje moest naar huis lopen en schaar, naald en draad halen. Toen knipte zij het ondier zijn pens open en nauwelijks had zij een knip gedaan, of een geitje stak zijn kop al naar buiten en toen zij verder knipte sprongen zij alle zes na elkaar eruit en zij waren allen nog in leven en hadden zelfs geen schram opgelopen, want het monster had ze in zijn gulzigheid héél naar binnen geslikt. Dat was me een vreugde! Zij omhelsden hun lieve moeder en sprongen als een kleermaker die bruiloft viert. Maar de oude geit zei: "Nu moeten jullie veldkeien gaan zoeken en daarmee stoppen wij dan de buik van het goddeloze dier vol, terwijl het nog ligt te slapen." Daarop sleepten de zeven geitjes in allerijl keien aan en stopten ze in de buik van de wolf, zoveel zij er maar in konden krijgen. Toen naaide de oude hem zo vlug weer dicht dat hij er niets van merkte en niet eens bewoog.
Toen de wolf eindelijk uitgeslapen was, kwam hij overeind en omdat de stenen in zijn maag hem een geweldige dorst bezorgden, wilde hij naar een bron om te drinken. Maar toen hij zich in beweging zette en daarbij van de ene kant naar de andere liep te slingeren, stootten de keien in zijn buik rammelend tegen elkaar. Toen riep hij uit: "Wat hotst en klotst Daar in mijn buik? Ik dacht dat het zes geitjes waren, Maar dit zijn keien, hele zware!" En toen hij bij de bron kwam en zich over het water boog en wilde drinken, trokken de zware keien hem erin en hij moest jammerlijk verdrinken.
Toen de zeven geitjes dat zagen, kwamen zij aanhollen en riepen luidkeels: "De wolf is dood, de wolf is dood!", en maakten van vreugde met hun moeder een rondedans om de bron.
En nog meer sprookjes op www.sprookjesbos.be
Er was eens een oude geit die zeven jonge geitjes had en zij had ze lief zoals een moeder haar kinderen liefheeft. Op een dag wilde zij het bos ingaan om voedsel te halen: zij riep ze alle zeven bij elkaar en zei: "Lieve kinderen, ik ga naar het bos, wees op je hoede voor de wolf; als hij binnen komt, dan eet hij jullie allen met huid en haar op. De booswicht vermomt zich vaak, maar aan zijn rauwe stem en zijn zwarte poten kunnen jullie hem meteen herkennen." De geitjes zeiden: "Lieve moeder, wij zullen goed oppassen, u kunt rustig weggaan."
Toen mekkerde de oude geit en ging met een gerust hart op pad. Het duurde niet lang of er klopte iemand aan de voordeur die riep: "Doe open, lieve kinderen, ik ben het, moeder, ik heb voor jullie allemaal iets meegebracht." Maar de geitjes hoorden aan de rauwe stem dat het de wolf was. "Wij doen niet open," riepen zij, "jij bent onze moeder niet, die heeft een zachte liefelijke stem, maar jouw stem is rauw; jij bent de wolf!" Daarop ging de wolf naar een marskramer en kocht een groot stuk krijt; dat at hij op en daardoor werd zijn stem zacht. Toen kwam hij terug, klopte aan de voordeur en riep: "Doe open, lieve kinderen, ik ben het, moeder, ik heb voor jullie allemaal iets meegebracht." Maar de wolf had zijn zwarte poot op de vensterbank gelegd; dat zagen de kinderen en zij riepen: "Wij doen niet open, onze moeder heeft geen zwarte poot zoals jij; jij bent de wolf." Toen liep de wolf naar een bakker en zei: "Ik heb mijn poot gestoten, smeer er eens wat deeg op." En toen de bakker zijn poot met deeg had bestreken liep hij naar de molenaar en zei: "Strooi wat wit meel op mijn poot." De molenaar dacht: De wolf wil iemand bedriegen, en hij weigerde, maar de wolf zei: "Als je het niet doet. dan verslind ik je." Daarop werd de molenaar bang en maakte de poot wit. Ja, zo zijn de mensen.
Nu stapte de booswicht voor de derde maal op de voordeur af, klopte aan en zei: "Doe open, kinders, jullie lief moedertje is thuis gekomen en heeft voor jullie allemaal iets meegebracht uit het bos." De geitjes riepen: "Laat ons eerst je poot zien zodat wij zeker weten dat jij ons lief moedertje bent." Daarop legde hij zijn poot op de vensterbank en toen zij zagen dat die wit was, geloofden zij dat alles wat hij zei waar was en deden de deur open.
Maar wie kwam daar binnen: de wolf! Zij schrokken en wilden zich verstoppen. Het ene geitje sprong onder de tafel, het tweede in het bed, het derde in de kachel, het vierde de keuken in, het vijfde in de kast, het zesde onder de waskom en het zevende in de kast van de hangklok. Maar de wolf vond ze allemaal en slokte zonder complimenten het ene na het andere door zijn keelgat. Alleen het jongste, dat in de kast van de klok zat, dat vond hij niet. Toen de wolf zijn honger had gestild, maakte hij dat hij weg kwam, ging buiten in de groene wei onder een boom liggen en viel in slaap.
Niet lang daarna kwam de oude geit weer terug uit het bos. Ach, wat zij daar te zien kreeg! De voordeur stond wagenwijd open; tafel, stoelen en banken waren omvergegooid, de waskom lag in scherven, dekens en kussens waren uit het bed gerukt.
Zij zocht haar kinderen maar zij waren nergens te vinden. Zij riep ze bij hun naam, het ene na het andere, maar niemand antwoordde. Eindelijk, toen zij aan het jongste toe was, riep een zacht stemmetje: "Lieve moeder, ik zit in de kast van de klok." Zij haalde hem eruit en hij vertelde haar dat de wolf was gekomen en de anderen allemaal had opgegeten. Je kunt je wel voorstellen hoe zij om haar arme kinderen heeft gehuild.
Eindelijk liep zij in haar verdriet naar buiten en het jongste geitje liep met haar mee. Toen zij op de weide kwam lag de wolf daar onder een boom en snurkte dat de takken ervan trilden. Zij bekeek hem van alle kanten en zag dat er in zijn opgezette buik iets bewoog en spartelde. O mijn God, dacht zij, zouden mijn arme kinderen, die hij als avondeten heeft opgeslokt, nog in leven zijn?
Het geitje moest naar huis lopen en schaar, naald en draad halen. Toen knipte zij het ondier zijn pens open en nauwelijks had zij een knip gedaan, of een geitje stak zijn kop al naar buiten en toen zij verder knipte sprongen zij alle zes na elkaar eruit en zij waren allen nog in leven en hadden zelfs geen schram opgelopen, want het monster had ze in zijn gulzigheid héél naar binnen geslikt. Dat was me een vreugde! Zij omhelsden hun lieve moeder en sprongen als een kleermaker die bruiloft viert. Maar de oude geit zei: "Nu moeten jullie veldkeien gaan zoeken en daarmee stoppen wij dan de buik van het goddeloze dier vol, terwijl het nog ligt te slapen." Daarop sleepten de zeven geitjes in allerijl keien aan en stopten ze in de buik van de wolf, zoveel zij er maar in konden krijgen. Toen naaide de oude hem zo vlug weer dicht dat hij er niets van merkte en niet eens bewoog.
Toen de wolf eindelijk uitgeslapen was, kwam hij overeind en omdat de stenen in zijn maag hem een geweldige dorst bezorgden, wilde hij naar een bron om te drinken. Maar toen hij zich in beweging zette en daarbij van de ene kant naar de andere liep te slingeren, stootten de keien in zijn buik rammelend tegen elkaar. Toen riep hij uit: "Wat hotst en klotst Daar in mijn buik? Ik dacht dat het zes geitjes waren, Maar dit zijn keien, hele zware!" En toen hij bij de bron kwam en zich over het water boog en wilde drinken, trokken de zware keien hem erin en hij moest jammerlijk verdrinken.
Toen de zeven geitjes dat zagen, kwamen zij aanhollen en riepen luidkeels: "De wolf is dood, de wolf is dood!", en maakten van vreugde met hun moeder een rondedans om de bron.
En nog meer sprookjes op www.sprookjesbos.be
Subscribe to:
Posts (Atom)
