Dalat - Nha Trang - Hoi An

Ondertussen zitten we sinds twee dagen in Hoi An, dit kleine stadje ligt ongeveer in het midden van Vietnam, we zijn dus al goed gevorderd qua afstand maar hebben dan ook lang in de bus moeten zitten.
Eerst moesten we naar Nha Trang. daar kwamen we rond de middag toe en om 7 uur 's avonds vertrok de bus naar Hoi An. Aangezien Nha Trang aan een prachtig zandstrand met palmbomen ligt, viel het best wel mee om daar een namiddag door te brengen. We trokken dan ook meteen naar het strand en hebben ons daar laten verwennen met een massage en een manicure.
De verdere busreis naar Hoi An was verschrikkelijk. We zaten op de allerlaatste rij en konden onze stoelen nauwelijks naar achter zetten. Ik heb toch nog een beetje kunnen slapen maar was doodmoe toen we om 6 uur 's ochtends aankwamen. Overal drumden er mensen en brommertjes rond ons om ons een hotel aan te smeren en ons ergens naartoe te brengen. Hoogst onaangenaam, maar uiteindelijk in een supergoed hotel beland met zwembad.

Easy Riders

"Dalat's notorious Easy Riders are a witty crew of freelance motorbike guides who are truly born to be wild."
Toen we dit lazen in de Lonely Planet twijfelden we niet langer, dit moesten we gedaan hebben. Al snel hadden we twee Easy Riders te pakken: Sea en Hong. Hong stelde een route voor in de buurt van Dalat, afspraak de volgende dag om acht uur.
Bij het ontbijt op het terras zagen we ze al staan wachten, ze hadden zelfs een helm meegebracht voor ons. Sea en Hong namen ons mee naar een bloemenkwekerij, fabriekje waar zijde werd gesponnen en gewoven, we zagen hoe rijstpapier werd gemaakt, een noedelfabriekje, champignonkwekerij, we mochten zelf wierrookstokjes maken, dan nog een pagode met een gigantische boedha en twee watervallen, alles met de nodige uitleg. Een geslaagde dag.

To Lien Guest House

Rond 18 uur terug in Saigon aangekomen na onze trip naar de Mekong Delta. We moesten nog een slaapplaats zoeken voor die nacht. In de Lonely Planet hadden we een hotel gezien dat ons wel aansprak (meer bepaald het rooftop terrace van dat hotel), maar dat bleek volzet te zijn. Dan maar verder op zoek in een van de hoofdstraten van de wijk Pham Ngu Lao. Ondertussen werden we aangesproken door een jonge vrouw. Ze had een kamer voor ons voor 15 dollar, maar dat vonden we te duur. In het volgende hotel was nog een kamer vrij, maar die kostte 26 dollar. Buiten stond de vrouw nog steeds op ons te wachten. De prijs van haar hotelkamer was opeens op spectaculaire wijze gehalveerd. Dus we gingen een kijkje nemen.
Ze nam ons mee door een wirwar van straten en steegjes naar een klein huisje. De living was nog geen twee op twee meter. Er stond een tv en een klein boedhistisch altaartje. Op de grond lag de vrouw des huize languit naar een lokale soap te kijken. Ze paste net in de kamer. Achteraan was er nog een piepklein keukentje.
De jonge vrouw nam ons mee naar de kamer op de eerste verdieping. Er stonden twee grote bedden en twee ventilators, er was airconditioning en een propere badkamer met alleen koud water (maar ik kon me niet voorstellen dat iemand warm water nodig zou hebben bij een constante temperatuur van 35 graden).
We besloten de kamer te nemen. 's Morgens was ik blij dat we hier overnacht hadden. Deze mensen hadden ons geld meer nodig dan de eigenaars van de grote hotels op de hoofdstraat.

Mekong Delta

Gisterenochtend vetrokken we op tweedaagse trip naar de Mekong Delta, het was de moeite waard, hieronder enkele foto's.

We bezochten de drijvende markten van Cai Be en Can Tho waar groenten, fruit en vlees vanop bootjes gekocht en verkocht worden.

De verkopers tonen hun koopwaar op een stok boven de boot.

Onderweg stopten we om verschillende soorten tropische vruchten te proeven. Enkele bekende fruitsoorten zoals ananas, cocosnoot en mango, maar ook dingen die we nog nooit gezien hadden.

Als laatste stop naar de markt van Vinh Long: hier worden groenten, fruit, varkens, vis, vlees en slangen (ook om op te eten) verkocht. Wij hielden het bij ananas die we kochten van de moeder van dit schattige meisje:

Het jongetje hieronder wilde maar al te graag met zijn vissen op de foto. Iedereen was door het dolle heen toen ik daarna de foto op het schermpje van mijn camera liet zien. Op allerlei manieren probeerde ik te vragen of hij een adres kon noteren zodat ik een foto kon opsturen. Niemand begreep wat ik bedoelde. Uiteindelijk schreef de jongen iets op in mijn boekje in het Vietnamees. Achteraf vroeg ik aan onze gids wat het betekende. Hij had geschreven 'morgen ga ik met jou mee'.

Saigon

Wat ergens anders tijdens het reizen een noodzakelijk kwaad is, is in Saigon een avontuur op zich: het transport...

Deze morgen namen we een taxi naar het centrum, bij aankomst stond de meter duidelijk op 50.000 Dong. Toch vond de chauffeur het niet noodzakelijk om wisselgeld terug te geven op 100.000 Dong. De uitleg was dat hij op het laatste moment nog onvoorzien een eenrichtingsstraat had moeten inrijden en nu een blokje om moest rijden om weer terug te keren. Toch nog 33.000 Dong teruggekregen, dat is uiteindelijk maar voor 17.000 Dong afgezet (bijna 1 euro), aangezien ik hier toch multimiljonair ben, viel dat best wel mee.

Na het bezoek aan het Vietnam War Museum, wilden we een pagode bezoeken. We wisten niet zeker of het wel ethisch verantwoord was om voor het vervoer hier naartoe een cyclo (fiets-taxi) te nemen, maar vanuit het idee dat die mensen toch ook hun brood (of rijst in dit geval) moeten verdienen, dachten we dat toch ook eens uit te proberen. Al meteen werden we aangeklampt door een mager mannetje dat ons beiden zonder problemen door de stad zou fietsen. Het uitzicht vanop het stoeltje vooraan was geweldig maar vol medelijden hoopten we dat het niet meer al te ver was. Bij elk kruispunt dat we overstaken kwamen er honderden brommertjes van alle kanten op ons afgereden, ik zag mijn leven aan me voorbij flitsen, maar onze chauffeur bleef nog steeds breed glimlachend en onvermoeibaar verder trappen, er kon zelfs nog een foto vanaf.

Het meest spectaculair onder de vervoersmiddelen waren toch wel de brommertjes die we daarna namen om de markt van Cholon te bezoeken. Een ritje van ongeveer half uur. Iedereen had me wel verteld dat er veel, heel veel brommertjes in Saigon rondrijden, maar je beseft het toch pas echt als je er middenin zit. Deze keer hadden Leen en ik elk onze eigen chauffeur. Ze leken er een wedstrijdje van te maken. We reden door het rood toen Leen een kleine achterstand van ongeveer 50 meter had. Ik dacht dat we ze toen wel afgeschud hadden, maar nee, ook zij gingen nog door het rood. Ogen dicht en niet te veel nadenken was de boodschap.

Op de markt van Cholon waren we zelf een bezienswaardigheid, de mensen keken ons na. En wij keken naar het eten dat er verkocht werd. Er was zo ongeveer niets waarvan ik wist wat het was.
Ook de taal is een probleem, het is bijna onmogelijk om met de mensen te communiceren. Als we ergens naartoe willen moeten we de naam in onze reisgids laten zien want we kunnen het Vietnamees niet uitspreken. Om te laten zien hoeveel we moeten betalen, laten zij ons de bankbriefjes zien. Iedereen is wel enorm vriendelijk.

Voor morgen hebben we een tweedaagse trip naar de Mekong Delta gepland. We gaan drijvende markten en enkele lokale fabriekjes bezoeken.

Aangekomen...

... goed, dat is iets anders. Bij aankomst op London Heathrow was ik Leen al meteen uit het oog verloren en op de luchthaven van Saigon enkele problemen gehad met ons visum, die hebben we gelukkig voor een prijsje kunnen oplossen ;-)
Nu zijn we right on track: zojuist een taxi-brommertje naar het centrum van Saigon genomen (met drie op 1 brommertje, help) en de eerste vietnamese maaltijd al verorberd. Morgen de stad verkennen, overmorgen naar de Mekong Delta.

Comin' up...